.Bal muhabbet

 

Orhan Veli istanbul’u dinlerken gözleri kapalı, acaba kulağına hangi sesler geliyordu? 

Ya da Yahya Kemal, “Sana dün bir tepeden baktım aziz istanbul” derken tarihin derinliklerinden gök kubbeye yükselen kaç istanbul manzarası canlanıyordu gözünde? 

Şairlerin, onların aracılığıyla da bizim yüreklerimizi titreten yalnızca sesleri, görüntüleri miydi istanbul’un? 

Kısacası istanbul, beş duyumuzu da etkileyen, bizi tepeden tırnağa saran bir şehir... 

Bu şiirlerin esin kaynağı istanbul’un doğası, orada yaşayan insanların el emeği ve alın teriyle yarattıkları güzellikler, yaşayan hayatın renkliliği ve birikimiydi. 

Bir anlamda bu şiirleri yazan şairler, kendi özgün anlayışlarına göre bir istanbul hatta birçok istanbul yaratmışlardı. 

Avni mahlasıyla şiir yazan Fatih, “Bir güneş yüzlü melek” olarak görür fethettiği şehri. 

Günümüze yaklaştıkça biraz daha tanıdık manzaralar ve daha bildik seslerle karşılaşırız: 

Evet, Yahya Kemal’in sesidir bu:

 “Sana dün bir tepeden baktım aziz istanbul!

                   Görmedim, gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer

    Ömrüm oldukça gönül tahtıma keyfince kurul!

                   Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer. 

     Nice revnaklı şehirler görünür dünyada

     Lakin efsunlu güzellikleri, sensin yaratan

     Yaşamıştır derim en hoş ve uzun rüyada

 

istanbul’a şairlerin gözüyle bakmamızda, onu şairlerin kulağıyla dinlememizde, kısacası gerçek bir istanbul duyarlılığı ve bilinci edinmemizde en zengin kaynağımız _siirlerdir..

 

Vedat Türkali, ’SİS’ şairi Tevfik Fikret’e adadığı şiiri   

                         Salkım salkım tan yelleri estiğinde

     Mavi patiskaları yırtan gemilerinle

     Uzaktan seni düşünürüm istanbul

Bin bir direkli Haliç’inde akşam

     Adalarında bahar

     Süleymaniye’nde güneş

     Hey sen ne güzelsin kavgamızın şehri 


     Ve uzaklardan seni düşündüğüm bugünlerde

     Bakışlarımda akşam karanlığın

     Kulaklarımda sesin istanbul

     Ve uzaklardan

     Ve uzaklardan seni düşündüğüm bugünlerde

     Sen şimdi haramilerin elindesin istanbul… 


     Boşuna çekilmedi bunca acılar istanbul

     Bekle bizi

     Büyük ve sakin Süleymaniye’nle bekle

     Parkların köprülerinle

     Kulelerinle meydanlarınla

     Mavi denizlerine yaslanmış

     Beyaz tahta masalarınla bekle

     Ve bir kuruşa Yenihayat satan

     Tophane’nin karanlık sokaklarında

     Koyun koyuna yatan

     Kirli çocuklarınla bekle

     Bekle zafer şarkılarıyla sokaklarından geçişimizi

     Bekle dinamiti tarihin.

     Bekle yumruklarımız

     Haramilerin saltanatını yıksın.

     Bekle o günler gelsin istanbul bekle

     Sen bize layıksın…